?????? ?????

سریزد

پ

در امتداد راهی خاموش

شوکرانی از هجر نوشانده اند

و افسار گسیخته سوی عدم روانم

دیگر زبان قافیه و ردیفم را ، کسی نمی داند

بی گواه و حضور تاییدی ، خواهم رفت .

کوله بارم تهی از همه شب ها

و همه لبخند ها ، و همه اوج ها و فرود ها.

در امتداد راهی خاموش

که طراران در انتظار پایان جاده اند

آخرین نای بودن را در انتظار شومشان کمین نشسته اند .

در این نا مفهوم گنگ بی انتها که هر دم تبلیس ابلیس ،

نیشتر زهر آلودش را هدیه قامتم نموده

خوشدلم به وعده ای و آنچه او میدانست و ما لا تعلمون.

هروفته

آشنا با من

حرمت کبریایی خلوص است

بند بند عهدمان.

بگذر از من تا در اشک غرقه نگشته ام ،

تا بند پای محبت تو خوار نگشته ام

تنها ، اینک، لحظه گریز است ،

با من بیت و بمان ،تا آخر

ای دیر آمده به دفتر شعرم

ای کهن راز دار ، سوخته های ایمانم

مگذار پیش از خاکسترم ، لبخند آفتاب را پس زنم

مگذار رقص سبزه های بهار را بر هم زنم

مگذار در خون خود غوطه زنم

در شرم دیدار سرو رویت

مگذار بغض عدو ، شاهد دفن ایمانم شود

مگذار به پای تو بیافتم

مگذار شک کنم ، به دل صادق و درمانده خویش

همسفر ، گذر اینجا ، جای تو نیست

سوی خود گیر و به لب بانگ بزن یارب خویش

من در این گور می گریزم

از درد غریبانه خویش

در من بدمی ،

من زنده می شوم،

یک جان چه بود ، صد جان منی

مولوی